Carnaval

De Foekepot bestaat 44 jaar en dat wordt gevierd. Zojuist is de carnavalsoptocht door Mill getrokken en je kon er níet omheen. Het Millse jeugdcarnaval viert hoogtij en zo te zien deden er ook veel leden van het eerste uur aan de optocht mee! Ruim een half uur kijkgenot en natuurlijk veel lawaai, dat hoort erbij. Vandaag wil ik er niet teveel woorden aan vuil maken, maar in plaats daarvan enkele foto's van de optocht plaatsen. Van alles wat, maar vooral veel foekepot. En verwacht nu geen rommelpotterij, want Foekepot is hier in Mill de naam van het jeugdcarnaval. Dat doen ze hier goed, van jongsaf aan wordt de jeugd hier opgevoed met carnaval. En door ze een speciale afdeling te geven, houd je ze in ieder geval van de straat. Behalve tijdens de optocht natuurlijk, dan komen ze allemaal in vol ornaat naar buiten! Alaaf.

Het regende bij ons in Mill

Alhoewel de week veelbelovend begon, was de tweede helft miserabel nat. Konden we een paar weken geleden nog prachtige plaatjes vastleggen van besneeuwde en berijpte takken, nu was alles grijs en grauw. Was het eerst nog een feest om 's ochtends met de hond een frisse neus te halen en te genieten van Mill op zijn mooist, nu was het snel doorlopen met de paraplu stevig vasthoudend tegen de wind en maar hopen dat de hond een beetje mee wilde lopen.
Wij hadden extra last van al dat vocht, onze dakgoot van het achterhuis loopt niet helemaal goed af. Bij iedere flinke regenbui kan het water niet naar de regenpijp, maar verzamelt zich op de hoek van ons huis. Daar gaat het dan uiteindelijk overheen, maar helaas niet aan de goede kant. Het water loopt tussen dakgoot en pannenrand en sijpelt ongestoord naar binnen. Nou is dat in dat stuk van het achterhuis niet echt een ramp, het gaat hier om de buitenste hoek van de berging. Maar voor de conditie van de muur is het desastreus, er komt teveel vocht in de muur en dat is niet goed voor een huis. Zeker niet voor een huis dat al zo oud is als dat van ons.
Iedere keer als er veel regen wordt voorspeld, weten wij al hoe laat het is. Wij houden rekening met inpandige buien en nemen onze maatregelen. Vandaag hebben we de goot maar weer eens schoongemaakt, dat geeft ook weer even uitstel van definitieve oplossingen. Maar, u raadt het al, we moeten echt iets gaan ondernemen om dit leed de wereld - en in ieder geval ons huis - uit te helpen. Er zal een extra regenpijp bij moeten komen, geplaatst vanaf het laagste punt van de dakgoot gerekend. Dat is geen hele grote klus, maar het moet wel gebeuren. Aan onze "to do-lijst" komt voorlopig nog geen einde voor zo ver het ons huis betreft. Maar dat hoeft ook niet, het wordt er steeds een beetje mooier en beter van!

Op de markt in Mill

Wij wonen nu precies een jaar in Mill en het is al gelukt om ons enkele echte Millse gewoontes eigen te maken. Dan heb ik het wel over onze eigen Millse gewoontes, want daar gaat het eigenlijk meer om dan die van Mill in het algemeen. De meest bijzondere gewoonte, waarvan ik ook erg geniet, is ontstaan uit de vriendelijkheid van de groenteboer (eigenlijk zijn dochter) op de markt. Iedere week ga ik, als het even kan, naar de markt voor mijn portie groente en fruit. Dat is meestal een hele tas vol, want in de supermarkt vind ik de appels en sinaasappels niet altijd even goed van kwaliteit. Sinds ik ze op de markt haal, hoef ik eigenlijk nooit meer iets weg te gooien. Bovendien is het leuk om op woensdagochtend even over de markt te wandelen. Behalve bij de groentekraam doe ik ook nog wel eens mijn voordeel bij de bakker (Jaan de Graaf, al bekend bij ons van de markt in Nieuwegein), de visboer en heel soms koop ik er zelfs leuke kleren! Maar de groentekraam zal ik geen week overslaan. Zelfs niet als ik moet werken! En dat is nou precies waar dit stukje eigenlijk over gaat: een nieuwe gewoonte.
Het komt niet zo heel vaak voor dat ik op woensdag moet werken, maar soms word ik op een van de Millse basisscholen verwacht. Dan ga ik 's ochtends voor school mét tas en briefje de hond uitlaten en op de terugweg, zo ongeveer om 8 uur, ga ik dan al bij "mijn" groentekraam langs. Soms heb ik het de week daarvoor al kunnen vertellen, soms is het niet afgesproken. Maar daar doen ze nooit moeilijk over, ik geef mijn briefje en mijn tas af en ga werken. Als ik daarna om kwart voor 1 de markt op kom lopen, dan verwonder ik mij er steeds weer over dat bijna alles al leeg is. Behalve op de plek waar ik mijn groentekraam weet, daar zijn ze dan bijna klaar met opruimen en staat mijn tas gevuld op me te wachten. Het is zelfs een keer gebeurd dat ze al helemaal klaar waren en in de auto hebben gewacht tot ik er was. Dat vind ik wel zó geweldig, dat is nou nog eens échte service. Ik zal dan ook niet meer zo gauw naar een andere groentekraam gaan of mijn boodschappen op dat gebied in de supermarkt doen. Ze hebben me hélemaal als klant: Jos van de Ven en zijn familie. Heel erg bedankt!

Brievenbussenleed

Onze brievenbus is eigenlijk net te klein. Dat vindt de krantenjongen in ieder geval ook, tenminste op zaterdag. De doordeweekse kranten passen er net door, maar op zaterdag kost dat teveel moeite en wordt de krant op Amerikaanse wijze voor de deur op de grond gedeponeerd! Dat geeft niks, want we hebben een klein portaaltje, dus de krant ligt droog. Maar helemaal lekker voelt dat niet, want een weekend weg wordt daarmee al moeilijker. Als je krant buiten blijft liggen, zal er dus wel niemand thuis zijn. Nou is het in Mill heel veilig wonen, maar ermee adverteren dat er niemand is, hoeft nou ook weer niet. De postbode heeft ons eerder al eens met een briefje laten weten dat onze brievenbus te klein is voor de gangbare post. Het ging in dit geval om de Gouden Gids, die eigenlijk gewoon door de bus moet kunnen. Op het postkantoor hebben ze ook een mal waaraan je af kunt meten of een pakje onder de brievenbussenpost valt, die is inderdaad stukken groter dan onze brievenbus. Vorige week belde de postbode zelfs aan om over onze brievenbus te overleggen! En eigenlijk heeft ze wel gelijk, ons brievenbusje is niet meer van deze tijd!
Vandaag hebben we het opgelost met een grote, aan de huidige normen beantwoordende brievenbus. Een gek woord eigenlijk voor een gat in de deur met een roestvrijstalen klepje ervoor. Niks bus, de post zal gewoon op de mat vallen! De postbode kan haar "bijna-pakjes" nu gewoon kwijt zonder aan te bellen. Daar is ze vast heel blij mee. En nu maar hopen dat de krantenjongen het weet te waarderen. Dat hij onze zaterdagkrant voortaan áchter de deur op de grond gooit in plaats van ervoor. Via de nieuwe brievenbus graag!